“Кимки Аллоҳга, унинг фаришталарига, китобларига, пайғамбарларига ва охират кунига кофир бўлса, демак, у жуда қаттиқ адашибди”

(Нисо: 136).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “Иймон ҳалқаларининг энг мустаҳками — Аллоҳ учун дўстлашиш ва Аллоҳ учун душман бўлиш, Аллоҳ йўлида яхши кўриш ва Аллоҳ йўлида ёмон кўришдир”

(Шайх Албоний: “Силсилатул—аҳодисус-саҳиҳа”: 998).

Шайхулислом Ибн Таймийя раҳимаҳуллоҳ: “Жоҳил таъвилчи ва узрли кишининг ҳукми ўжар ва фожирнинг ҳукми каби эмасдир. Балки, Аллоҳ таъоло барча нарса учун ўзига хос меъёр қўйгандир” — деди

(“Мажмуатур-расоил вал-масоил”: 3/ 72).