«Улар Аллоҳни қўйиб, ўзларига зиён ҳам, фойда ҳам етказа олмайдиган нарсаларга ибодат қиладилар ва: «Ана шу нарсалар Аллоҳ ҳузурида бизларнинг оқловчиларимиз», дейдилар. Айтинг: «Аллоҳга осмонлар ва ердаги У зот билмайдиган нарсаларни (шерикларни) билдириб қўймоқчимисизлар?!» Аллоҳ уларнинг (мушрикларнинг) ширкларидан пок ва юксак бўлган зотдир»

(Юнус: 18).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Жаҳаннамдан «Ла илаҳа илаллоҳ» деган ва арпа оғирлигида яхшилик қилган одам чиқади. Жаҳаннамдан «Ла илаҳа илаллоҳ» деган ва буғдой оғирлигича яхшилик қилган одам чиқади. Жаҳаннамдан «Ла илаҳа иллаллоҳ» деган ва зарра оғирлигича яхшилик қилган одам чиқади»

(Имом Бухорий «Саҳиҳ», ҳадис № 44).

Имом Аҳмад ибн Ҳанбал раҳимаҳуллоҳ деди: “Бизнинг наздимизда суннат асослари — Расулуллоҳ соллалоҳу алайҳи ва салламнинг саҳобалари қилган нарсани маҳкам ушлаш, уларга эргашиш ва бидъатларни тарк қилишдир. Ҳар бир бидъат залолатдир”

(Лалакоий: “Шарҳу эътиқоди аҳлиссуннати вал-жамоати”).