“У — Аввалдир, у — Охирдир, у — Зоҳирдир, у — Ботиндир. У — барча нарсани билгувчидир”

(Ҳадид: 3).

Аллоҳ таоло қудсий ҳадисда шундай дейди: «Бандаларим, Менга зарар беришга ҳаракат қилманглар: зарар бера олмайсизлар! Менга фойда беришга ҳаракат қилманглар: Менга фойда бера олмайсизлар! Бандаларим, сизларнинг аввалгию охиргиларингиз, инсону жинларингиз энг тақволи кишининг қалбидек бўлишса, бу нарса Менинг мулкимга бирон нарсани қўша олмайди»

(Имом Муслим, ҳадис № 2577).

Имом Исмоил Собуний ўзининг бебаҳо китоби “Ақидатус-салаф асҳабил-ҳадис” (Салаф — ҳадис аҳлининг эътиқоди) номли китобида “аҳлус-сунна”нинг бидъатчиларни хорлаш ҳақидаги ижмоъ (иттифоқ)ларини нақл қилиб деди: “Китобимнинг бу бўлимида келтирилган жумлалар салаф ўртасида ҳеч хилофсиз қилган эътиқодлари, балки, ижмоъларидир-ки, улар бидъатчиларни хорлаш, хўрлаш, уларни шарманда қилиш, узоқлаштириш, улардан узоқ бўлиш ва уларни тарк қилиш билан Аллоҳ Таъолога яқин бўлишга иттифоқ қилдилар”.