«(Аллоҳ) Ўз амри-иродаси билан Ўзи хоҳлаган бандаларига фаришталарни (шундай) ваҳий билан туширади: «(Эй пайғамбарларим, инсонларни) огоҳлантирингларки, ҳеч қандай илоҳ йўқ, фақат Мен Ўзимгина бордирман. Бас, (барчаларингиз) Мендангина қўрқингиз!»»

(Наҳл: 2).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “Иймон ҳалқаларининг энг мустаҳками — Аллоҳ учун дўстлашиш ва Аллоҳ учун душман бўлиш, Аллоҳ йўлида яхши кўриш ва Аллоҳ йўлида ёмон кўришдир”

(Шайх Албоний: “Силсилатул—аҳодисус-саҳиҳа”: 998).

Имом Шофиий раҳимаҳуллоҳ деди: “Қайси масалада суннатга хилоф сўзлаган бўлсам, ҳаётимда ҳам ўлгандан кейин ҳам бундан қайтдим”

(ал-Хатиб: “ал-Фақиҳ вал-мутафаққиҳ”).