«Қачон улар кемага минсалар (ғарқ бўлишдан кўрқиб) Аллоҳга чин ихлос билан дуо-илтижо қиладилар. Энди қачонки (Аллоҳ) уларга нажот бериб қуруқликка (чиқаргач), баногоҳ улар (Аллоҳга) ширк келтирадилар!»

(Анкабут: 65).

Мушриклик пайтида Жубайр ибн Мутъим разияллоҳу анҳу Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг «Тур» сурасини ўқиб: «Балки улар ҳеч нарсадан (яъни, Яратгувчисиз) яралиб қолгандирлар?! Ёки улар ўзлари яратгувчимиканлар-а?!» (Тур: 35) оятига етганича тинглагани ҳақида шундай дейди: «(Бу оятдан) юрагим жойидан чиқиб кетай деди. Бу – қалбимга иймон ўрнаган илк лаҳзалар эди»

(Имом Бухорий «Тафсир китоби», 6/49 – 50-бетлар).

Али ибн Абу Толиб разияллоҳу анҳу дедилар: “Аллоҳ абадий жойсиз, маконсиз бор эди. У ҳозир ҳам шундай бор, яъни маконсиз ва жойсиздур”

(Абу Мансур ал-Боғдодийдан ривоят қилинган).