«Ҳалок бўлгур инсон-а! Бунчалар кофир бўлмаса! (Аллоҳ) уни қай нарсадан яратди ўзи?! Уни бир (ҳақир) нутфадан яратиб, сўнг уни(нг она қорнидаги ривожини ва ой-кунини) белгилаб қўйди-ку!»
Умар ибн Абдулазиз раҳимаҳуллоҳ деди: “Сен қавм (саҳобалар) тўхтаган ерда тўхта! Чунки улар билиб тўхтадилар ва онгли равишда тийилдилар. Улар сизлар қилаётган бу бидъатларни кашф этишга қодирроқ ва бу нарсаларда яхшилик бўлганда эди улар бу фазлга лойиқроқ бўлардилар. Агар сизлар: “Улардан кейин пайдо бўлган” десангиз, уни уларга мухолиф бўлган ва уларнинг йўлларидан оғишган одамлар ўйлаб топганлар. Улар у нарсалардан беҳожат қиладиган кифоя сўзларни айтиб гапириб кетганлар. Улардан оширган киши қийналган хордир. Улардан камайтирган бепарво нуқсонлидир. Бир қавм уларникидан камайтирдилар бас, жафо қилдилар, бошқа бир қавм улардан ошдилар, бас, ғулув кетдилар. Саҳобалар эса бу иккисининг ўртаси “сиротал-мустақийм” — тўғри йўлдадирлар”
Анти-Террор