Фикр билдиринг

«Айтинг (эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам): «Албатта, намозим, ибодатларим, ҳаёту мамотим бутун оламларнинг Парвардигори бўлмиш Аллоҳ учундир. У зотнинг биронта шериги йўқдир. Мана шунга (яъни ягона Аллоҳга ихлос-ибодат қилишга) буюрилганман. Ва мен бўйсинувчиларнинг аввали — пешқадамиман»

(Анъом: 162-163).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “Мен сизларга икки нарсани қолдирдим. Агар уни маҳкам ушласангиз ҳаргиз адашмайсиз. Улар Аллоҳнинг Китоби ва менинг суннатимдир”

(Саҳиҳ ҳадис. Бу ҳадисни Ҳоким “ал-Мустадрак” китобида ривоят қилди. Шайх Албоний “Мишкот” китобида бу ҳадиснинг саҳиҳ эканини баён қилди).

Имом Шофиий раҳимаҳуллоҳнинг аҳли суннатни сифатлаб айтган ушбу сўзлари нақадар гўзал сўздир: “Ҳадис аҳлидан бирини кўрсам, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг саҳобаларидан бирини кўргандек бўламан”

(ал-Хатиб: “Шарафу асҳабил-ҳадис”).