Фикр билдиринг

“Эсланг (эй Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи васаллам) Иброҳим (алайҳиссалом) отаси ва қавмига (қарата шундай) деган эди: “Албатта мен сизлар ибодат қилаётган бутлардан покдирман. Зеро мени яратган зотгагина (ибодат қиламан). Албатта У мени тўғри йўлга ҳидоят қилади”. У (Иброҳим) ўшани (яъни ўзининг ёлғиз Аллоҳга ибодат қилиши ҳақидаги сўзни ўзидан кейин келадиган зурриёт-авлодлари ҳам унга) қайтишлари учун ўз ортида қолгувчи сўз қилди”

(Зухруф, 26-28).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: “Кимда ким шериги йўқ бўлмиш, Яккаю Ягона Аллоҳдан ўзга сиғинилишга лойиқ маъбуд йўқлигига ва Муҳаммад Унинг бандаси ва элчиси эканлигига, ва Исо Аллоҳнинг бандаси ва Марямга юборган сўзи ва Унинг ҳузуридан бўлган Руҳи эканлигига, ва Жаннат Ҳақлигига ва Жаҳаннам Ҳақ эканлигига шаҳодат берса, унинг амаллари қанча бўлишидан қатъий назар Аллоҳ у кимсани албатта Жаннатга киритур”

(Имом Бухорий ва Муслим, Уббода ибн Сомит разияллаҳу анҳудан ривоятлари).

Абдуллоҳ ибн Аббос разияллоҳу анҳу дедилар: «У (Вадд, Сувоъ, Яғус ва Наср)лар Нуҳ алайҳиссалом қавми ичидан етишиб чиққан солиҳ бандалар эди. Улар оламдан ўтишгач, шайтон уларнинг қавмларига тўпланадиган жойларига уларнинг ҳайкалларини қўйиб, у ҳайкалларга уларнинг номларини беришни васваса қилди. Қавм, у солиҳ инсонлар қилган ибодатларни эслаш учун уларнинг ҳайкалларини ясадилар ва бу ҳайкалларга уларнинг исмларини қўйдилар. Исмларини қўйишларидан мақсадлари, ибодатга фаол бўлишлари ва эзгу ишларни кўп қилишлари учун эди. Улар ҳайкалларни кўргач у солиҳ инсонларни эслаб, ибодатларни тўкис қилдилар. Муайян бир замон ичида бу ҳайкалларга сиғинилмади. Ҳайкал ясаганлар ҳам оламдан ўтиб илм унутилгач, ҳайкалларга сиғинила бошланди»

(Имом Бухорий ривояти).