“Аллоҳ — ундан ўзга (ҳақиқий илоҳ) йўқ, Тирик ва Қайюм - ҳар нарсани билиб, бошқариб турувчидир”

(Оли Имрон: 2).

Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “Бир киши бошқа бировни фосиқлик ва куфр билан айбласа. Агар у кофир ёки фосиқ бўлмаса айтган сўзи ўзига қайтади”

(Имом Бухорий ривояти).

Абуд-Дардо разиаллоҳу анҳу деди: “Иймон худди бир кийиб, бир ечадиган кийимингизга ўхшайди. Аллоҳ номига онт ичиб айтаманки, ўз иймонига хотиржам бўлган кимсадан иймони тортиб олинади ва уни излаб топа олмайди”

(Лалакаий ривояти).