«(Мушриклар) эса У Зотни қўйиб, бирон нарса ярата олмайдиган, (балки) ўзлари яралгувчи бўлган, (ўзгалар у ёқда турсин, ҳатто) ўзларига ҳам бирон зиён ё фойда беришга эга бўлмайдиган ва на (бировларга) ўлим беришга, на ҳаёт беришга ва на қайта тирилтиришга эга бўлмайдиган «олиҳалар»ни ушладилар (яъни, ўшаларга сиғиндилар)»

(Фурқон: 3).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “(Ўзида) уч нарса бўлган кимса иймон ҳаловатини тотибди: Аллоҳ ва унинг Расули унга бошқалардан кўра севимлироқ бўлса, бирон кишини Аллоҳ учун яхши кўрса ҳамда куфрга қайтишни Аллоҳ қутқазганидан сўнг, жаҳаннамга ташланишни ёқтирмаганидек ёқтирмаса”

(Муттафақун алайҳ).

Суфён Саврий раҳимаҳуллоҳ деди: “Бидъатчининг сўзларига бидъатчи эканини била туриб қулоқ солган одамдан Аллоҳ Таъолонинг ҳимояси кўтарилади ва ўз ҳолига ташлаб қўйилади”

(Ибн Ваддоҳ: “ал-Бидаъ ван-Наҳю анҳо”).